występują: Eliza Paś, Daria Kozłowska
reżyseria: Eliza Paś
Spektakl w nurcie teatru dokumentalnego opowiadający historię artystki żyjącej z doświadczeniem schizofrenii, ukazujący ją nie przez pryzmat diagnozy, lecz jako pełnowymiarowego człowieka. Jako materiał do stworzenia spektaklu posłużyły jej wiersze, piosenki, zapiski z dzienników oraz wywiady, które pozwoliły stworzyć intymną i wielowarstwową narrację. Spektakl mierzy się z pytaniem o uniwersalność ludzkiego losu. Czy rzeczywiście osoby obarczone chorobami psychicznymi widzą świat inaczej? Czym jest stygmatyzacja i kogo dotyczy? Czym jest szczęście? Jak radzimy sobie z samotnością? Spektakl porusza również temat wykluczenia społecznego osób doświadczających kryzysów psychicznych oraz pokazuje, jak łatwo człowiek zostaje sprowadzony jedynie do swojej choroby. Historia bohaterki obejmuje różne etapy życia — młodość, miłość, macierzyństwo, stratę i dojrzewanie — tworząc uniwersalną opowieść o kobiecej tożsamości. Słyszę, jak mówią sobie dobranoc bada granicę pomiędzy światem norm społecznych a rzeczywistością osób postrzeganych jako „inne”. Forma spektaklu została oparta na na intymnym kontakcie z widzem, gdzie pojedynczy głos bohaterki staje się wyraźny i pozbawiony stereotypowych uproszczeń. To opowieść o kruchości, empatii i człowieczeństwie, która zachęca widza do spojrzenia na doświadczenie choroby psychicznej z większym zrozumieniem i wrażliwością.
Eliza Paś – Performerka, wokalistka, na co dzień instruktorka emisji głosu z wykształcenia lingwistka. Od dziesięciu lat prowadzi cykliczne warsztaty pieśni ukraińskich, warsztaty pracy z głosem i ciałem, warsztat improwizacji wokalnej oraz technik teatralnych. Tworzy muzykę autorską, bierze udział w licznych projektach muzycznych i teatralnych.
Daria Kozłowska – Artystka. Rysuje, maluje oraz zajmuje się fotografią..Tworzy teksty poetyckie Wielowymiarowa praktyka artystyczna Darii obejmuje również grafikę, monotypię oraz działania w obszarze tkaniny artystycznej. Poszczególne realizacje, mimo różnorodnych mediów, łączy konsekwentne zainteresowanie relacją człowieka z przestrzenią, pamięcią oraz śladami obecności zapisanymi w obrazie. Artystka operuje zarówno syntetycznym znakiem graficznym, jak i strukturą słowa i materii łącząc często różne techniki w jednej pracy.